Even een grapje tussendoor. Ik zag hem op Facebook voorbij komen en wil hem jullie niet onthouden. Deze valt onder de categorie:"Foutje bedankt".
Liefs,
Anita
Een tijd geleden stond deze foto in de Barneveldse krant. Dit is de plek waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd gesleten heb. Dit was waar ik als 9 jarige mijn arm brak, mijn eerste kusje kreeg, mijn eerste sigaretje rookte en waar ik als een aap leerde klimmen.
Zoals je kunt zien is het en hoog gebouw. Maar daar draaide mijn buurjongens en ik onze hand niet voor om. Via een hekje,een afdakje en de regenpijpen (toen nog van zink) klommen wij tot op het hoogste dak. Wat een geweldig uitzicht hadden we daar over onze tuinen. Het lastigste was altijd om weer beneden te komen en om niet betrapt te worden. Toen gingen buren namelijk nog naar ouders om te zeggen dat we ondeugend waren. En niet om te klikken, maar voor onze eigen veiligheid. Al vonden wij dat toen onzin.
Deze keer heb ik verschillende frambozenfoto`s met bijbehorende kleurenkaartjes van het internet gehaald. Wat een verschil in kleur he? Allemaal frambozen en allemaal roze en toch zo verschillend.
De middelste zien eruit als hele rijpe frambozen. Wat zeg ik... Eigenlijk lijkt het op deze foto meer alsof het karmozijnbessen zijn. Nu lijken die ook veel op elkaar met een klein verschil. Karmozijnbessen plakken en frambozen niet. Zo had ik de karmozijn bes ooit tegen de katten ren aan staan. Maar dat was geen succes. Alle kattenharen plakte aan de vruchten. Dus de struik is uiteindelijk naar achteren verhuisd.
Eindelijk was het vorige week zover. We mochten onze certificaat voor de taaltoets in ontvangst nemen. Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar voorlopig zijn we daar weer even van af. Let wel. ..voorlopig. Want in neem aan dat onze overheid wel weer iets gaat bedenken om ons, pedagogisch medewerkers, aan het studeren te houden.
Vandaag kwam ik thuis vanuit mijn vrijwilligerswerk. Ik dacht even de lampjes van de kerstboom aan te doen. Samen met de lampjes van het kerstdorp maakt het het altijd zo gezellig in huis. Helaas. Ik heb zo'n net met lampjes in de kerstboom en nu deed alleen onderste gedeelte het nog maar.
Maar ik was er deze keer op voorbereid dat er wat mis zou kunnen gaan. Ik heb vorig jaar al een extra streng met lampjes gekocht. Het is niet zo mooi als een net want dan zijn de lampjes netjes verdeeld over de boom. Maar beter dit dan geen lampjes in de kerstboom.
Zou ik zoiets zelf kunnen maken? Ik mag er dan wel vroeg genoeg mee beginnen. Het lijkt me een heel werk. Maar dan ben ik wel verlost van vallende bomen en kapotte lampjes. En nog een voordeel. Het neemt weinig ruimte in in de huiskamer.
Ik kwam op het internet deze afbeelding tegen. Ik vind hem zo mooi. En of deze nu echt is of bewerkt weet ik niet. Zo te zien is het getekend. Maar dat maakt me ook niets uit. Ik zou graag wat meer doen met fotografie maar helaas heb ik daar echt weinig tijd voor. Veel verder als dingen die toevallig op mijn pad komen en de peuters van mijn werk fotograferen kom ik niet.
Leuk om te ervaren dat onze hersens dus zo snel aanpassen. En dat we dus echt niet alle letters hoeven te zien om de zin toch te kunnen lezen. De eerste keer dat ik dit zag een kon lezen dacht ik dat ik eindelijk het "voordeel" van dyslexie gevonden had. Maar helaas. Mensen zonder dyslexie kunnen het ook lezen.
Even de positieve kant belichten van een "beperking". Want je kunt wel altijd kijken naar wat je mist, maar beter kun je kijken wat je hebt. En dat is soms meer dan dat je zo in de gaten hebt.
Vandaag is mijn nare gevoel van gister weer verdwenen. Ik heb het elk jaar. Na een paar warme dagen ben ik 1 dag niet lekker. Spugen, diarree, misselijk, als ik niet oplet val ik flauw. En de dag erop, zoals vandaag, is er niets aan de hand.
Ik heb het idee dat ik `s nachts oververhit raak of teveel vocht verlies waardoor deze klachten ontstaan. Maar zeker weten doe ik het niet.
De lavendel staat weer volop in bloei dus de lavendelkast is weer gevuld. Het ruikt altijd zo heerlijk.
Een supermarkt bij ons in de buurt heeft regelmatig "thema weken". Laatst was het Italiaanse week. Nu ben ik iemand die bijna als lust dus nieuwe dingen probeer ik dan ook altijd. Dit hadden zijn laatst in de schappen liggen. Het achterste is tiramisu. Hoe het voorste heet weet ik niet. Maar beide zijn zoet maar erg lekker.
Vandaag maar weer eens de tandarts bezocht. Een van de assistentes vroeg of ik er alweer was. Tsjaa. Ik ben zo langzamerhand wel een vaste klant. Ik ben er vandaag voor de 8e of 9e keer in 5 weken. Het is mijn hobby niet, maar als je pijn hebt ga je graag. Ik heb de afgelopen weken 5 verschillende tandartsen gezien. Stuk voor stuk rustige lieve zachte mensen. Alles werd goed uitgelegd en af en toe kreeg ik een spiegel zodat ik mee kan kijken.

Helaas gebruiken sommige mensen Twitter en Facebook om met modder naar elkaar te gooien. Ik zie er het nut niet van in en om die reden ben ik ergens mee begonnen. Al enkele weken zet ik elke dag een spreuk en een liedje vanaf "youtube" op mijn facebook pagina. Soms geven mensen er een opmerking over. Ze vinden het leuk of delen iets van wat ik geplaatst heb. Maar wel altijd iets positiefs...HEERLIJK!
Ik zou willen dat ik dat op mijn blog ook zou kunnen. Kijken een spreuk en of afbeelding krijg ik wel geplaatst maar of dit ook met Youtube nummers kan weet ik niet. Moet ik binnenkort toch maar eens proberen uit te vogelen.
Laatst kwam ik dit verhaaltje tegen. Ik moet hem nog een keer plaatsen op Facebook. | Het oude kleine sleurhutje en de andere grotere caravan. |