Zeker weten

Definitief afscheid moeten nemen van iemand waarvan je houd is echt niet fijn. Zeker niet als je binnen 9 maanden afscheid moet nemen van je beide ouders. Maar voor pap is het beter. Rust zacht strijder.

Liefs,

Anita 

Terugblik op 2017

En daar zit ik dan beneden  thuis alleen op de bank en denk ik aan 2017 .Wat is er weer veel gebeurt.

* Prachtige momenten zoals de aankondiging van het huwelijk van twee heerlijke zonen en hun lieve mooie meiden . De vraag van die zelfde meiden of ik meeging  om een trouwjurk uit te zoeken was zeker een hoogtepunt in 2017. Wat zagen zij er schitterend uit in zo'n mooie trouwjurk. En wat ben ik trots op mijn 3 mooie mannen en hun meiden op de manier hoe zij het gedaan hebben in 2017

* Moeilijke momenten waren er zeker ook in 2017. Het verlies van mijn lieve moedertje die maar 73 jaar mocht worden was een van de moeilijkste momenten. En vooral het lijden wat er aan vooraf ging was vreselijk om te moeten meemaken. Maar ook de broerte die mijn pap na haar overlijden kreeg te verwerken was en is nog moeilijk. Maar wat ben ik trots op de manier waarop hij toch doorgaat na het verlies van mam, zijn vrouw waarmee hij in mei 50 jaar getrouwd was. En 55 jaar een hecht koppel vormde. Maar ook een moeilijk moment was het breken van mijn lief zijn tibiaplateau en de maanden revalidatie en thuis zitten. Samen 24 uur bij elkaar en dat 4 maanden lang terwijl ik ook bij mijn moeder wilde zijn was een pittige tijd. Maar we hebben het samen gered en zijn er sterker uitgekomen.

* Leer momenten.
Leermomenten waren er in 2017 vele.
Door mijn burn- out heb ik geleerd en me verwonderd over wie er werkelijk voor je zijn als het slecht met je gaat. Dat ik een liefdevol gezin heb die áltijd voor mijn klaar staan was geweldig om weer te ervaren.
Ik heb ook geleerd dat ik sterk ben maar er ook grenzen zijn aan mijn kunnen en energie.
Ook heb ik iets geleerd van een collega. Tijdens een van onze gesprekken zei ze :" je kunt iemand blij maken maar niet gelukkig. Dit is een heel groot leermoment geweest in 2017 die ik zeker mee zal nemen naar 2018

Kortom  Een jaar leven voorbij gevlogen. Een jaar leven ervaren ,liefgehad, verdriet gehad verwondering ervaren,  en geleerd om los te laten en juist vast te houden  En dat dankzij alle lieve mensen om mij heen, mensen van vroeger, mensen van nu , mensen die mij gesteund hebben  , mensen die mij lessen hebben geleerd,  mensen  die in mijn hart zijn, luisterend oor hadden, en er onvoorwaardelijk waren voor mij . Dank jullie allemaal .

Ik wens iedereen een mooie terugblik en vooruit blik.

Liefs ,

Anita

Mattenklopper

Wie kent de mattenklopper nog? Ik heb deze afbeelding op Facebook gezet en er kwamen enkele reacties over zere billen en de dreigen tot zere billen.

Ik moet je zeggen dat ik me de mattenklopper herinner omdat mijn inwonende oma hem gebruikte om de matten en tafelkleden mee uit te kloppen en te ontdoen van stof.

Deze oma dreigde altijd met de krant. En blijkbaar was dreigen voldoende om mij te laten stoppen met iets wat zij niet goed vond.

Welke herinnering heb jij aan een mattenklopper? Hopelijk geen traumatische ervaringen?

Liefs,

Anita

Suikerpot

Alweer iets wat me herinnerd aan mijn oma van moeders kant. Het is een van de weinige herinneringen die ik heb aan mijn opa en oma toen zij nog in het oude huis woonde. Daar had zij deze namelijk op tafels staan.

Toen beiden overleden zijn heb ik mijn moeder gevraagd om deze als erfstuk voor mij mee te brengen. Waarde in geld heeft het niet maar wel veel emotionele waarden. Ik heb deze suikerpot dan ook al jaren op zolder veilig opgeborgen en ben er nog altijd heel blij mee.

Net als een klein zwart vaasje. Deze is door mijn opa al eens gelijmd met die lelijke bruine bizonkit. Maar ik kan me nog zo goed herinneren dat als ik bij mij  grootouders logeerde mijn opa erin blies. Het geluid deed me als kind denken aan een stoomboot.

Herinneringen....het zijn er naar mate je ouder word vele. 

Liefs,

Anita

Vraagje

Laatst kwam ik deze foto tegen op het internet. Tjsa gek maar je denkt er dan toch over na. 

Het leukste wat ik van mijn oma van moederkant geleerd heb is zakdoekjes borduren. Op woensdagmiddag kwam oma met de bus uit Ede en dan mocht ik naast haar op de bank zitten. Terwijl ik dicht tegen haar aan kroop borduurde ik dan kruisjes op een klein vierkant lapje met een randje kant er langs. Op het zakdoekje stonden de kruisjes al voorgedrukt. Een heerlijke herinnering aan een mooi mens.

Aan mijn oma van vaderskant het ik niet zulke specifieke herinneringen. Ik denk dat dat komt omdat ze bij ons inwoonde. Zij was er gewoon altijd, behalve dan op zondag want dan was ze bij mijn tante.

Leuk wat zo`n foto allemaal al niet voor herinneringen oproepen.

Heb jij ook mooie lieve of leuke herinneringen aan je oma?

Koester ze!

Liefs,

Anita

Plaats een foto van een probleem/ ongelukje/ foutje ( Bloed)

De uitdaging van vandaag is plaatst een foto van een probleem/ongelukje of foutje.

Een aantal maanden geleden was ik bij mijn ouders, zoals elke dag, aan het werk. Pap en ik waren beide in een ander gedeelte aan het werk. Hij was met metaal bezig en ik was de verblijven aan het schoonmaken. 

Op een gegeven moment riep mijn vader me een aan de manier waarop hoorde ik dat er wat mis was.  Hij vroeg of ik wilde kijken of hij een gat in zijn rug had.  Hij was namelijk tijdens het buigen van en buis met zijn rug in een glasplaat gevallen. Dit is wat ik zag.  

Ik belde de assistente en vertelde wat er gebeurd was. De dame zei dat ik het glas er niet uit mocht halen. Ik heb haar gevraagd of ze verwachte dat mijn vader met een glasplaat van een meter bij 1.50 van 9 mm dik op zijn rug naar haar toe zou komen. Hahaha. Zij dacht dat het om een kleine scherf  ging. 

Samen gingen we naar de huisarts. De huisarts wilde de wond verdoven maar Pap vond dat hij daar geen tijd voor had en dat het zo wel kon. Zij hechten de wond zonder te verdoven.  

Nadat de huisarts gehad had zagen we dat er en gat in zijn broek zat.  Samen met de huisarts keek ik of hij ook daar gewond was.  Dat was niet het geval.  De huisarts wist wel en oplossing . Zij plakte en stukje pleister op het gat en zo gingen we naar huis. Thuis maakte ik deze foto. 

Zowel mijn vader,  de huisarts als ik hebben er vreselijk om gelachen. Zoals je kunt zien zat zijn rug vol met hechtingen.

  Maar nadat we thuis kwamen ging hij direct weer verder waarmee hij bezig was.  Inmiddels zijn de hechtingen al lang verwijderd en kunnen weer alleen nog maar lachen om dit voorval.

Zo ook deze uitdaging is volbracht.  Het duurde wel even voordat ik wist welke foto's ik hiervoor zou gebruiken.

Op naar de volgende uitdaging.  

Liefs, 

Anita 

Oudjaarsdag

Vandaag oudjaarsdag vieren met onze jongste zoon. Morgen wordt hij alweer 19 jaar. We zijn vandaag met z'n vieren wezen uiteten.  Altijd weer gezellig met onze pretbek en zijn vriendin. 

Waar blijft de tijd?  Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem als mollige baby op mijn buik kreeg. Dat hij de eerste twee jaar alleen op de arm in wilde slapen, lijkt gisteren.

Geniet van alle dingen groot en klein want voor je het weet is het voorbij.

Liefs, 

Anita 

Rijbewijs gehaald

Eindelijk heeft onze middelste zoon zijn rijbewijs gehaald. Zijn instructrice heeft op Facebook dit berichtje gepost. 

Lieve Richard het medisch circuit bij het Cbr was een circuit die jij als zeer onprettig hebt ervaren. Gegevens kwijtraken...vergeten jouw vrij te geven etc...al met al heeft het maanden geduurd voordat jij eindelijk op examen mocht!
Maar ik denk dat je dit alles nu hebt omgezet naar dikke blijdschap!

Je had niet de meest vergevingsgezinde examinator maar je hebt hem overtuigd! Vet geslaagd! Van harte jongen! Ik heb je net al gezegd dat ik trots op je ben maar bij deze doe ik dat weer.. IK BEN SUPERTROTS OP JE!

En dat je blij was bleek haha ik kreeg een stevige knuffel met die grote sterke armen van je en volgens je paps en mams Anita  was dat een hele eer want zoiets doe je nooit!
Ik vond het geweldig en we wensen je veel rijplezier en vooral vele veilige kilometers toe! Geniet ervan en tot gauw! Want nu moet je broer Patrick aan de bak!

Wat een ontzettend lief berichtje.

Ik ben zo trots op onze zoon die ondanks dat het hem telkens tegen zat het doorzettingsvermogen had om door te gaan.

Liefs,

Anita

Amateur zender

Jaren geleden waren er veel "piraten" zenders . Een ervan was de Tornado. Ik luisterde er regelmatig naar. Wat ik leuk vond waren de verzoekjes die mensen hadden met een verhaaltje erbij waarom juist die plaat of waarom juist voor die ene persoon dat nummer gedraaid moest worden. 

 

Ik had toen geen idee dat een van de amateurs  die dit deed later mijn lief zou worden. De Tornado werden uit de lucht gehaald en over was de pret. Het was tenslotte illegaal wat er gebeurde.

Deze sticker op de kelderdeur van mijn schoonmoeder is en stille getuigen.

 

Wie had het ooit gedacht dat ik met een zendpiraat zou trouwen die ook nog eens hard rock en heavy metal draaide . Ik niet.  Maar inmiddels is hij al ruim 25 mijn echtgenoot. En muziek draaien en luisteren is nog altijd een van zijn hobby's.  Net als muziek maken.

 

Liefs,

 

Anita.

Ikea

Mijn lief heeft een hekel aan de IKEA.  Zo'n hekel dat het woord IKEA gespeld wordt als  IK En Andere. Maar vandaag zijn weer samen naar de IKEA in Duiven geweest.

 

Waarom?  Omdat ik weet dat men in Zweden op de 13 december een feest vieren en ik dit wel eens wilde zien.  En inderdaad liepen  er 4 mensen in witte kleding rond die liedjes aan het zingen waren. Ik had er en beetje meer van verwacht.  Maar het was wel even leuk om te zien.

 

En wat denk je. ..mijn lief is zelf nog blij geworden. We zagen namelijk een kast die we mooi voor al de lp's zouden kunnen gebruiken.
Dus we moeten ooit nog een keer terug.  Hihihi.

 

Ook zijn we nog even naar de kerstshow bij de Intratuin geweest.  Altijd weer leuk om te zien wat voor werk er weer van gemaakt is. We hebben nog twee lampjes gekocht voor op het kerstdorp en een geestelijke die nu bij de kathedraal staat. Ons dorp is compleet.

 

We hebben een heerlijke dag gehad.  Nog vier dagen en een avond werken en dan heb ik vakantie.  Ook mijn lief heeft een aantal vrije dagen zodat we heerlijk van elkaar kunnen genieten.

 

Kijk jij ook zo uit naar de kerstdagen?  Wat ga je doen?  Wij gaan genieten van de mensen waarvan we houden.

Hopelijk  kun jij hetzelfde zeggen?

 

Liefs,

Anita

Kerst

Voor we het weten is het al weer Kerstmis.  Dit jaar gaan we voor het eerst sinds jaren weer bij mijn ouders gourmetten.
Het voelt een beetje raar. En ik zal je uitleggen waarom.

Drie jaar geleden werden wij voor het eerst sinds jaren weer gevraagd door mijn schoonzus en zwager om oud en nieuw bij hun door te brengen. Toen wij nog geen kinderen hadden deden we dit ook, maar met de komst van de kids zijn we ermee gestopt. Onze kinderen wilde niet bij een ander slapen en de hele avond opblijven leverde teveel problemen op. Dus zo kwam het dat we bijna 3 jaar geleden dit aanbod aannamen. Mijn jongste schoonzusje was helemaal in haar nopjes. Samen fonduen en oud en nieuw vieren vond ze schitterend. Tot zover niets bijzonders, waren het niet dat die oud en nieuw ook haar laatste was. Ze overleed en februari van datzelfde jaar plotseling.

Dit is een van de vele voorbeelden die ik in mijn omgeving heb waarbij mensen dingen doen of zeggen en waarbij het dan ook de laatste keer is.
En nu vragen mijn ouders of ik met kerst bij hen kom gourmetten. Ik ga, dat zeker, maar het voelt heel dubbel. Hopelijk laat mijn gevoel en ervaringen me deze keer in de steek.

Liefs Anita
 

Dag 2015. Hallo 2016

Ik wil eens even terugkijken op het afgelopen jaar. Het is weer een heftig jaar geweest.

Pap die een zere keel had,  onderzocht  werd, geopereerd werd aan zijn long,  wat wonder boven wonder niet uitgezaaid bleek te zijn. Zodat er ook geen nabehandeling hoefde plaats te vinden.

Hij gaat weer als een trein. Hij is weer volop aan het hobbieen.  Heeft weer een nieuw dierenverblijf gebouwd en is materialen aan het verzamelen voor een ander verblijf. En dat op de leeftijd dat de meeste mensen al meer dan 10 jaar met pensioen zijn.

Mam met haar broze gezondheid gaat ook nog altijd redelijk.  Op wat antibiotica en prednison kuren na zijn we al lang blij dat ze niet zo vaak in het ziekenhuis heeft gelegen het afgelopen jaren.

 

Met "mijn mannen" gaat het echt lekker.  Twee van de drie hebben een leuke, lieve vriendin. Allemaal zijn ze aan het werk en hebben het naar hun zin. Ik zeg. ....niks met aan doen en hopen dat het heel lang zo blijft.  Ik ben een troste moeder en vrouw!

 

Met de dieren die nog  in het opvangcentrum  zitten gaat het prima. Elke dag ga ik schoonmaken en even genieten van het gekwetter en geschreeuw.  Want,  ja dat kunnen ze goed. 

 

Met de apen die 2 december 2014 naar st AAP  verhuisde gaat het niet zo goed.  Inmiddels zijn 5 van de 9 apen al binnen een jaar overleden. De eerste twee waren voor ons nog te begrijpen.  Het waren oude dieren. Maar het overlijden van de andere 3 jonge apen roept veel afschuw op. Volgens de NVWA rapporten hadden ze het bij ons niet zo goed, voerde we te veel groente en fruit en waren de hokken verouderd.  Dat zal misschien allemaal wel zo zijn, maar ze mochten wel liefdevol verzorgt en oud worden.  Daarvan is nu helaas geen sprake.

 

Op mijn werk gaat het allemaal redelijke z`n gangetje. Onze groepen zijn vol en er is nog veel werk aan de winkel. Maar het is en blijft heerlijk om peuters zo optimaal mogelijk te laten ontwikkelen en groeien.

 

Zo ik heb genoeg achterom gekeken. Nu kijk ik weer graag vooruit. Ik ben dankbaar voor de mooie dingen die op mijn pad gekomen zijn en hoop nog lang te mogen genieten van de mensen, dieren  en dingen waarvan ik hou.

 

Liefs,

 

Anita

Pipi langkous

Laatst vond ik dit "tegeltje" op Facebook. En er verscheen een grote lach op mijn gezicht. 

 

Allereerst omdat het me herinnerd aan de tijd dat ik het als kind zelf keek.  Ik had enorme bewondering voor haar.  Dat zij dat allemaal durfde vond ik zo knap. Dat ze druk en ondeugend was vond ik zooooooo spannend. Maar zelf was ik niet zo'n meisje.

 

En twintig jaren later zit ik met mijn zonen naar Pipi te kijken en zie ik dezelfde bewondering in de snoetjes van mijn kinderen. Maar ik zag ook wat van Pipi haar streken terug in mijn kinderen. De ene zoon te druk. ..De andere te ondernemend en de volgende leuk ondeugd. Volgens de omgeving dan.
Ik nam hen dan ook veel mee naar buiten zodat zij hun energie kwijt konden door hutten te bouwen, in bomen te klimmen, fietsen en te wandelen met ze.
 

Maar dan komt de tijd dat zonen groot worden en naar school moeten.  Voor de meeste een enorme straf. En in sommige gevallen ook voor de leerkrachten. Zoveel uren achter  elkaar stil zitten is niets voor mijn kinderen. Eigenlijk is het voor de meeste kinderen niet te doen. Ze werden regelmatig bestempeld als "druk" en "lastig". Maar lag dat nu aan het schoolsysteem of aan de kinderen? 

Nu ze allen werken zijn het heerlijke mannen. Harde werkers en zeker niet te stout of te druk.

Gelukkig hadden wij toen geen Supernanny en deden wij de opvoeding gewoon zelf!

Heb jij kinderen? Werden deze ook bestempeld als druk? Of waren het voorbeeldige leerlingen?
Hoe dan ook, als je maar van je kinderen geniet of genoten hebt.

Liefs,

Anita

Blaadjes vallen

In twee weken tijd zijn bijna alle bladeren van de bomen afgevallen. Wat ik zo mooi vind zijn alle verschillende kleuren die onze natuur ons geeft. En helemaal mooi is het als die vele kleuren in een blad aanwezig zijn.

 

Het blad zat nog aan de struik.  Ik heb hem eraf geplukt. En eindje verder op zag ik een mooi bolletje mos.  En daar heb ik het blad opgelegd en deze foto gemaakt.

 

Nu ga ik zelf met kleuren aan het werken.  Ik ga verder met mijn 4 seizoenen kleed. Zodra deze klaar is zal ik het jullie laten zien. Maar zo`n mooie overloop ik kleuren als in dit blad is met wol prikken niet na te maken.

 

Liefs,

Anita

Schitterende paddenstoelen

En terwijl we met de auto onderweg naar huis wilde gaan zagen wij deze paddenstoelen. Weer stopte we de auto en ben ik rustig deze foto's gaan maken.  Mooi hè die sporen? Op deze foto kun je het wel heel goed zien.

 

Wat is het toch heerlijk om een digitaal foto toestel te hebben. En ik ben ook helemaal gek van het programma  "moldiv". Het is en gratis programma om foto's en een kader te plaatsen. Je kunt de kleuren van het kader aanpassen,  net als de kleur van de tekst en het lettertype. Je kunt de foto's ook roteren. En dan krijg je oa deze foto.

 

Deze paddenstoelen vielen op door hun spierwitte kleur tussen alle bruine bladeren.

 

Ben jij ook zo gek van de natuur? Ik probeert zoveel mogelijk buiten te zijn.  Dan ben ik namelijk het beste in mijn doen.  Hoe zou het met me gaan als ik weken niet buiten zou komen?  Ik denk dat ik reuze ongezellig zou zijn. Als kind strak ik al mijn hoofd uit het wc raam als ik niet naast buiten mocht omdat ik koorts had. En ik ben nog zo. Elke dag ben ik buiten.  Al is het maar en half uurtje.

 

Kom jij ook elke dag buiten?  Heb jij het daglicht ook zo hard nodig?
Geniet ervan.  Dat doe ik ook

 

Liefs,

Anita.

Paddenstoelen

Zoals je hebt kunnen lezen ben ik het bos in geweest . Dat heb ik verschillende paddenstoelen gevonden. Mooi hè?

 

Nog even en dan verdwijnen ook deze.  Meestal is er na een nachtvorst weinig meer over van deze mooie planten.  Je kon nu al zien dat het mooiste er wel af was. De paddenstoelen worden nu al slapjes en wat donkerder van kleur.

 

Vandaar dat ik er nog maar snel wat foto's gemaakt heb.  Dan kunnen we er nog wat langer van genieten.

 

Want voor weet het weten is alles kaal  en in de winterslaap.  Bleggg.  Ik moet er nog even niet aan denken.

 

Helaas duurt het nog wel even voordat het weer zomer wordt. De kortste dag hebben we nog lang niet gehad.

 

Liefs,

Anita

Oh denneboom.

Nee wees niet bang, ik begin nu nog niet met de kerst.  Maar ik was vanmiddag in het Lunterse Buurtbos. Daar heb ik een uur gewandeld.  En daar viel het mij op dat er zoveel verschillende soorten "dennebomen" bestaan. Niet alleen hebben zij een verschillende groei ook de naalden zijn verschillend.  

 

Wat mij het meest verraste is dat ze allemaal ook nog een ander luchtje afgeven. Vooral de takken op de rechter foto geeft veel geur af.  Al heb ik in gedachte dat het een zwaardere lucht is. Ik vind deze namelijk naar een vleugje citroen ruiken. Heerlijk hoor. 

 

Het bos rook helemaal naar herfst.  Maar wat wil je ook in november. Heerlijk die lucht. 

 

Kun jij hiervan ook genieten?  Of heb je geen zin of tijd om het bos op te zoeken?  Misschien heb je zelfs geen bos in de buurt?

Probeer dan te genieten van wat er wel aan natuur is bij jou in de buurt?  

 

Liefs, 

 

Anita 

Foto`s van toen en nu.

Hier nogmaals de foto van de straat waarin ik ben geboren en mijn jeugd doorbracht. Het witte huis is mijn ouderlijke woning.  Ik heb de eerste foto eens goed bekeken en ik denk dat de foto gemaakt is voordat ik geboren ben. Mijn ouderlijk huis heeft nog geen luifel. Ik weet dat mijn vader die gebouwd heeft zo rond 1976. Er hangt op die plek nog het bord "kapper" ( boven de fietser) Zoals je kunt zien zit er op het huis ook nog een ander dak. Pap heeft samen met een, inmiddels overleden vriend, ook een nieuw dak op het huis gemaakt. En dat was maar goed ook. Want als het sneeuwde dan lag de stuifsneeuw ook op zolder.

 

Als ik de gestreepte markiezen zo bekijk zit bakker Van de Brink nog in het pand waar nu chinees restaurant "Rose garden" in zit. Later is de bakker 1 deur meer naar links gegaan. En nog weer later is deze verhuisd naar de Nieuwe markt. Dus eigenlijk aan de achterzijde van het pand.

Helemaal links op de foto zie je het café van "Bertus de Man". Achter het café liep een smal paadje van ongeveer een meter breed. Daar speelde wij als kind zijnde altijd verstoppertje. Daar was het ook dat ik mijn arm brak.

 

Op de bovenste foto zie je rechts van de kerk nog een klein stukje van hotel "de Roskam". Op deze plaats staat al jaren het wooncomplex "de Schoutenhof ".

 

Naast de Schoutenhof woonde een oom en tante van mijn vader en het is ook de plek waar mijn oma geboren is. Daar was vroeger de smederij van Van de Mheen. Niet te verwarren met de smederij die op de hoek Schoutenstraat/ Amersfoortsestraat zat. Later zat er een woninginrichting in en nog weer later is het hele pand opgeknapt en van binnen verbouwd.

 

Bij de weegbrug tegenover ons huis staat een donkere VW Kever. Het zou mij niet verbazen als deze van mijn vader is. Ik zal het hem eens vragen nu het nog kan.

Zijn er van jouw ouderlijk huis ook nog foto's uit de tijd dat jij er woonde? Of misschien wel van voor de tijd dat jij geboren bent? 

Bestaat jouw ouderlijk huis er nog?  Of is het inmiddels gesloopt? Wonen je ouders er nog? 

Hopelijk heb jij net zo'n leuke jeugd gehad als ik!!!

Liefs, 

Anita

Foto`s uit mijn jeugd

Hier zie je een aantal oude foto`s . Op deze foto`s zie je plekjes waar ik mijn jeugd doorgebracht heb. Op de bovenste foto zie je in het midden hotel "de Roskam". Dit hotel is in mijn kinderjaren afgebroken en mijn eenpersoonsbed kwam daar vandaan. Het bed staat nog altijd op een van de slaapkamers van mijn zoons. Rechts onder in beeld zie je de smederij van Van de Mheen. Ver weg was dit nog familie van mij. Helaas is de smederij er net als het hotel al lang niet meer.

Hier zie je de fietsenzaak van Van Ravenhorst. Ik kan me nog goed herinneren dat het afbranden.

Mijn vader werd door de brandweer ingezet als spuithulp. Hij had het nog nooit gedaan en ook nog geen enkele bescherming en is dus bij de overburen achter het muurtje gaan liggen om nog iets beschermt te zijn tegen de enorme hitte. Van het pand was na het blussen weinig meer over.

Ik kan me vooral de paniek herinneren. De paniek ontstond omdat meerdere panden tegen elkaar aan gebouwd waren ( fietsenmaker, kroeg en bakker)en men dus bang was voor het overslaan van de vlammen naar de bakkerij van Piet van de Brink.
Maar gelukkig bleef deze ramp uit. Het pand op de achtergrond was jaren een café. Inmiddels is ook dat afgebroken.



 Op de laatste foto staat mijn ouderlijk huis. Dit is de straat waar ik mijn mooie jeugd door bracht. Waar ik buiten leerde spelen en goed uit leerde kijken want in mijn jeugd was het een drukke doorgaande weg. Daar waar ik mijn eerste vriendinnetje verloor aan een ongeluk. Daar waar een boom gepland werd toen mijn oma een jaar of 3 a 4 was. Dat is dus al heel lang gelden. Zij is namelijk in 1982 overleden op 85 jarige leeftijd. Ik vermoed dat de boom in 1900 gepland is. Misschien ter gelegenheid van de eeuwwisseling? Dat zou dan ongeveer kunnen kloppen.

Ik weet dat er ook foto`s op het internet te vinden zijn van straten toen en nu. Binnenkort zal ik eens foto`s met mijn herinneringen plaatsten met foto`s van toen en nu.

Bestaat jouw ouderlijke woning nog?
Wonen je ouders er nog?
Heb jij er leuke herinneringen aan?

Liefs,

Anita

Scrapbook

Hier nog twee versierde pagina`s. Op de linker foto`s staat onze jongste zoon. (Ik heb zijn gezicht toch maar afgedekt.)  Hij staat op heel veel foto`s omdat hij altijd wel bereid is/ was om ergens te gaan staan. Inmiddels is hij 18 jaar en heeft hij er niet zoveel zin meer in dus worden er minder foto`s gemaakt en staat man lief er meestal op. Hij is alleen niet zo geduldig. En trapt er niet in om plat op de grond te gaan liggen voor een leuk plaatje.

 

Op de eerste foto ligt zoonlief achter een bloembak met narcissen. Hij moet er erg om lachen omdat hij lager, lager...nog lager moet gaan liggen. Braaf doet hij wat ik van hem vraag.

De andere foto is bij ons in de buurt. Het is een foto dat de roze prunus volop in de bloei staat. Ik ben nog altijd een groot fan van deze boom. Ook omdat ik er mooie herinneringen aan heb.
De buren naast mijn ouderlijk huis hadden een prunus in de tuin staan waar wij als kind vaak in klommen. Als we dan schudden aan de boom dan leek het wel alsof het sneeuwde. Zoals het "tegeltje" al aangeeft, wij waren altijd buiten te vinden.

De prunusboom op de foto staat bij ons in de buurt en eenmaal per jaar kleurt de uitvallende bloesem een hele straat roze. Ieder jaar maak ik er eigenlijk wel een foto van. Onder de kaart staat een heel verhaal dat bij de foto hoort en over mijn jeugdherinneringen. Maar dat zal ik je besparen.

 

Heb jij ook zoveel mooie jeugd herinneringen?
Ik heb, ondanks een zieke moeder , een geweldige jeugd gehad.

Liefs,

Anita